Σκάουτινγκ για γερά νεύρα…

Η πρόσληψη του Ισπανού Χουάν Χοσέ Λορένθο από τον Ολυμπιακό ξανάνοιξε τις γνωστές συζητήσεις για το σκάουτινγκ και την όποια ικανότητα των ελληνικών ομάδων σε αυτό τον τομέα.

Η συζήτηση αυτή δεν είναι ποτέ κουραστική, αλλά γίνεται χωρίς ποτέ να έχουμε ορίσει τι είναι στις μέρες μας το σκάουτινγκ, δηλαδή τι αληθινά καλό μπορεί να βρει μια ελληνική ομάδα.

Πριν από ένα μήνα περίπου η Ντιναμό Ζάγκρεμπ, αυτή που παίρνει μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ, χρησιμοποίησε στην ενδεκάδα της έναν ποδοσφαιριστή, 16 χρονών, με το βαρύ όνομα Χαλίλχοβιτς, Αλεν Χαλίλχοβιτς. Κάποιοι φίλοι και εδώ στην Ελλάδα εντυπωσιάστηκαν από την είδηση και έσπευσαν να παρακολουθήσουν για λογαριασμό ελληνικών ομάδων τον μικρό.

Ο τυπάκος που μοιάζει με κλώνο του Μόντριτς, αν και οι Κροάτες θα ήθελαν να λέμε του Μέσι, έπαιξε και στο Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Παρί. Οποιος ρώτησε πόσο κάνει, έμαθε ότι η Ρεάλ Μαδρίτης, που τον έχει ήδη δοκιμάσει, προσφέρει έξι εκατ. ευρώ και οι Κροάτες λένε ότι αγγλικές ομάδες δίνουν δέκα! Είναι τόσο καλός; Ορκο δεν παίρνω. Αλλά πιο πολύ και από την ποιότητα στις μέρες μας μετράει η πληροφορία.

Ιστορία

Όποιος ονειρεύεται να αποκτήσει μικρούς που θα γίνουν αστέρια, καλό είναι να γνωρίζει ότι το 99% αυτών είναι καπαρωμένοι. Η ιστορία του Μέσι κυρίως δημιούργησε μια νέα παγκόσμια τάση: την αγορά των μικρών, ή σωστότερα των ανηλίκων. Οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί χρόνια τώρα χτενίζουν κυρίως την Αφρική και την Κεντρική Αμερική και μαζεύουν στις Ακαδημίες τους 16χρονα και 15χρονα. Το ίδιο προσπαθούν πλέον και οι Ισπανοί και οι Άγγλοι, οι οποίοι μάλιστα στήνουν σχολές ποδοσφαίρου σχεδόν σε κάθε χώρα, όχι για να πάρουν στις ακαδημίες τους τα εγχώρια ταλέντα, αλλά για να φυτέψουν ανθρώπους που τους ενημερώνουν για την παραγωγή της κάθε χώρας. Να είστε βέβαιοι ότι οι άνθρωποι της Λιόν ή της Ουντινέζε π.χ. ξέρουν την Παίδων του Παναθηναϊκού καλύτερα από τους ίδιους τους ανθρώπους του ΠΑΟ! Όχι τυχαία ολοένα και περισσότερα πιτσιρίκια περνάνε δοκιμές από ομάδες του εξωτερικού: οι δυο τερματοφύλακες του Πανιωνίου π.χ. ο Περιστερίδης και ο Γιαννακόπουλος, ήρθαν εδώ έχοντας δοκιμαστεί προηγουμένως στην Αγγλία και στην Ιταλία αντίστοιχα, ενώ στην Ελλάδα δεν αγωνίστηκαν ποτέ!

Ταχύτητα

Η πιθανότητα να φτάσει μια ελληνική ομάδα ν’ αποκτήσει έναν χαρισματικό δεκαεξάχρονο είναι περίπου όση το να αποκτήσει τον Κριστιάνο Ρονάλντο: στην εποχή που η πληροφορία τρέχει με ταχύτητα φωτός είναι δύσκολο να φτάσεις σε ένα ταλαντούχο παίκτη πριν τους άλλους! Ειδικά αν μιλάμε για παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρώπη, αυτό είναι αδύνατο: ανταγωνίζεσαι ομάδες με πολύ μεγαλύτερη γνώση και πολύ πιο μεγάλο μπάτζετ για τέτοιου τύπου επιλογές. Η Ρεάλ π.χ. μπορεί να πετάξει 6 εκατ. ευρώ για κάποιον Χαλίλχοβιτς. Υπάρχει ποτέ περίπτωση να το κάνει ελληνική ομάδα; Οχι. Θα ήταν τρέλα.

Ακριβώς πριν

Τι έχει νόημα να κάνουν οι ελληνικές ομάδες; Κατά τη γνώμη μου να ψάχνουν, όχι νέους Καστίγιο, δηλαδή 16χρονους που έχουν ταλέντο και μπορεί να μεταπωληθούν, αλλά νέους Μιραλάς, δηλαδή παίκτες μεταξύ 20 και 23 που για κάποιο λόγο δεν έχουν κάνει την έκρηξη στην καριέρα τους που όλοι περίμεναν. Αυτοί οι παίκτες μπορεί να εξελιχθούν, να βρουν τον εαυτό τους, να επανέρθουν σε υψηλά στάνταρ απόδοσης, να προσφέρουν και -γιατί όχι- να πουληθούν. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν, εκτός του Βέλγου, και ο Λέτο που στη Λίβερπουλ μαράζωνε, και ο Εστογιανόφ και ο Σκόκο, και ο Μπλάνκο και ο Φουστέρ και ο Μαρκάνο και αρκετοί άλλοι: όλοι όταν ήρθαν εδώ ήταν πάνω από τα 22, σχεδόν άγνωστοι,  κάποια στιγμή είχαν κάνει πράγματα στην καριέρα τους και ακριβώς πριν  τους ανακαλύψουμε είχαν πάρει τα κάτω τους. Φυσικά οι περιπτώσεις δεν είναι απλές και η επιτυχία δεν είναι δεδομένη: η περίπτωση του Φέισα π.χ. είναι ενδεικτική. Αλλά μόνο αυτού του τύπου οι επιλογές μπορεί να δικαιολογήσουν την οργάνωση ενός καλού σκάουτινγκ.

Δύσκολα

Οι ελληνικές ομάδες, αν θέλουν να αναδείξουν μικρούς, μπορεί να βρουν τέτοιους στις Ακαδημίες τους: έχουν όλες πάρα πολλούς. Κατά τη γνώμη μου οι πιο πολλές ομάδες δύσκολα θα το κάνουν, γιατί πιέζονται ποικιλοτρόπως για αποτελέσματα. Ακόμα και φέτος που κάποιες υποχρεώθηκαν να παίξουν με μικρούς, σύντομα όλοι άρχισαν να μιλάνε για την αξία της εμπειρίας: ακόμα κι ο Γκερέιρο απόκτησε θαυμαστές. Ο σκοπός όλων θα ‘πρεπε να είναι να βρουν καλούς παίκτες με κίνητρο να σώσουν την καριέρα τους. Σαν τον Αγάνθο π.χ. που στον Αρη βγάζει μάτια…

Διαφωνεί

Τη διαφωνία του στις κρίσεις για τον Αμπντούν και τον θαυμασμό του για παίκτες όπως ο Φετφατζίδης, ο Βλαχοδήμος, ο Λυκογιάννης μου κοινοποιεί με επιστολή του στο karpetshow@yahoo.gr o φίλος αναγνώστης Γιώργος Πολίτης. Αναφέρει μεταξύ άλλων χαρακτηριστικά:

«Ο καθένας έχει τη γνώμη του βεβαίως σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά, όταν ένας παίχτης (Αμπντούν) δίνει τρεις σωστές μεταβιβάσεις στις 28, τότε είναι γεγονότα, δεν είναι γνώμες. Οτι μάχεται και αμύνεται στην επίθεση είναι σωστό. Αλλά μέχρι εκεί. Προφανώς όταν κάποιος έχει σίγουρη θέση στην εντεκάδα, θα βρεθεί και σε θέση για γκόλ ή θα κάνει και κάτι σωστό. Αλλά ο Αμπντούν για τους προπονητές, είναι κάτι σαν τον Τσοχατζόπουλο για τον Αντρέα. Ενας φιλότιμος τσάτσος.  Οι επιθετικοί ειναι κατ’ εξοχήν επιθετικοί και μετά τους μετράμε και τα αμυντικά τους προσόντα στην επίθεση. Προφανώς ο Ζιοβάνι δεν θα έπαιζε ούτε με τον Βαλβέρδε ούτε με τον Ζαρντίμ. Οπως δεν παίζει και ο Φετφατζίδης.

Οπου κι αν πάει ο Φετφατζίδης, θα αφήσει εποχή. Στον Ολυμπιακό, χωρίς ευκαιρίες, με τον χρόνο – παγίδα που του δίνεται, πάει για κάψιμο. Δεν πρόκειται να καεί βέβαια, γιατί είναι πάνω από το όριο που καίγονται οι παίχτες, όπως θα καιγόταν ο Παπαδόπουλος και πολλοί άλλοι. Κι όποιος κοροϊδεύει τα τακουνάκια και νομίζει πως το ποδόσφαιρο παίζεται όπως το ράγκμπι, ξέρει λίγα για το ποδόσφαιρο. Η φαντασία, η τεχνική και η ντρίμπλα, αφήνουν στιγμιαία τον αντίπαλο με λιγότερο παίκτη κι αυτό κάνει τις φάσεις και τα γκολ. Οχι οι κλοτσοπατινάδες του Αμπντούν. Και ο Βλαχοδήμος και ο Λυκογιάννης είναι μακράν καλύτεροί του».

Τίγρη ο Λέτο

Δεν ξέρω αν ο μάνατζερ του Λέτο θα υπογράψει τον διακανονισμό που του έχει προτείνει ο Παναθηναϊκός, αλλά ο ίδιος ο Λέτο μια χαρά περνάει στην Ελλάδα και δεν το κρύβει. Ο Αργεντινός που έχει λανσάρει look με γυαλιά αστιγματισμού με μαύρο χοντρό σκελετό, σαν τον Οσβάλντο της Ρόμα, έκανε διάφορα ωραία στο πέρασμά του με τελευταίο το ότι χτύπησε ένα ακόμα τατουάζ (!) και μάλιστα σε σημείο όχι και τόσο ευδιάκριτο. Το έκανε σε γνωστό σχεδιαστή τατού στη Γλυφάδα: αν θυμάμαι καλά πρόκειται για μια τίγρη…

Πηγή: sday.gr

Σχόλια