Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και κανέναν άλλον…

Από τη ξενομανία στις «μετεγγραφές για χάρη των μετεγγραφών» κι από εκεί στην ανικανότητα και στην τεμπελιά που οδηγεί στη μην ανάδειξη και αξιοποίηση του ελληνικού στοιχείου…

Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας… Μόνο αυτό «επιτυγχάνουμε» όταν αρχίζουμε να υπολογίζουμε πόσες μετεγγραφές θα γίνουν σε κάθε ομάδα πριν από την έναρξη κάθε μετεγγραφικής περιόδου. Πόσω μάλλον όταν αυτό βγαίνει και από το στόμα ποδοσφαιρικών παραγόντων και το πιστεύουμε κιόλας.

Διότι πάντοτε… μα πάντοτε, οι συνολικές μετεγγραφές υπερβαίνουν κατά πολύ τις αρχικές εκτιμήσεις, πλην εξαιρέσεων που ούτε στα δάκτυλα του ενός χεριού δεν μετρούνται. Και επειδή η ξενομανία όχι μόνο μας καταβροχθίζει σε τούτο τον τόπο, αλλά ακόμη λίγο θα αρχίσει να μας χωνεύει κιόλας, καλό είναι να μην βασιζόμαστε σε αυτά που βγαίνουν από επίσημα χείλη όσον αφορά στον σχεδιασμό κάθε ομάδας. Διότι στις μετεγγραφές παίζονται πολλά… πάρα πολλά που δεν έχουν να κάνουν μονάχα με τον αγωνιστικό στόχο κάθε συλλόγου.

Το πιο αστείο, είναι η ατάκα «δεν θα κάνουμε μετεγγραφές για χάρη των μετεγγραφών». Αλήθεια τώρα, υπάρχει περίπτωση ένας σοβαρός ποδοσφαιρικός άνθρωπος που όταν κάθε φορά που ακούει ή διαβάζει αυτή την ατάκα να μην σκάει στα γέλια; Καλό θα ήταν να μετρούσαμε τις μετεγγραφές που έγιναν για χάρη των… μετεγγραφών στο τέλος κάθε μετεγγραφικής περιόδου τα τελευταία χρόνια, για να μπορούμε με μεγαλύτερη ορμή και θέληση να τραβάμε τα μαλλιά μας ή να κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο όποτε ακούμε ή διαβάζουμε τις μετεγγραφικές… μπούρδες από αρκετούς που όταν προβάλλονται παθαίνουν κάποιου είδους «ονείρωξη».

Και ανάμεσα σε αυτό το ομιχλώδες τοπίο με τις μετεγγραφές ξένων/κοινοτικών παικτών, χάθηκε το ελληνικό στοιχείο. ΟΚ, αρκετοί που θέλουν να δικαιολογηθούν γι’ αυτή την κατάντια, με το δίκιο τους τα… ρίχνουν στον Έλληνα ποδοσφαιριστή που κατά ένα μεγάλο ποσοστό των 19χρονων-25χρονων «ταλέντων»… καβαλάει το καλάμι με την πρώτη δημόσια προβολή κάποιων επιτυχιών τους.

Αλλά όταν έχεις να αντιμετωπίσεις τέτοιου είδους θέματα, αρχίζεις να δίνεις έμφαση όχι μόνο στην ανάπτυξη του ταλέντου, αλλά και στη διαμόρφωση σωστής ποδοσφαιρικής νοοτροπίας και σκέψης. Και άμα αυτή τη νοοτροπία δεν την έχουν ούτε καν ένας μεγάλος αριθμός των «αρχιτεκτόνων» στις Ακαδημίες και κυρίως οι γονείς των νεαρών Ελλήνων «Ροναλντίνιο», «Ρονάλντο», «Μέσι», «Πογκμπά», «Νεϊμάρ» και ούτω καθεξής, ποδοσφαιρικό χαΐρι ελάχιστοι θα δουν…

Εάν δεν πιστεύετε, κάντε μία βόλτα στους αγώνες των Ακαδημιών τα σαββατοκύριακα και θα διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι ότι οι γονείς θεωρούν πως τα παιδιά τους είναι… σούπερ σταρ και πώς πολλοί νεαροί ποδοσφαιριστές, αποκτούν από πολύ νωρίς συμπεριφορά και ύφος τύπου… Νεϊμάρ! Το ένα («εκκόλαψη» κι αδυναμία ανάδειξης Ελλήνων παικτών) φέρνει τ’ άλλο (ξενομανία) και το κακό βρίσκεται βαθιά… Πάρα πολύ βαθιά. Και με μπαλώματα και αλλαγές τύπου μείωση-αύξηση ξένων/κοινοτικών παικτών ή μικρά πρόστιμα για μη χρησιμοποίηση γηγενών, δουλειά δεν γίνεται.

Χρειάζονται κυρίως ρίσκα και σωστή κατεργασία από ανθρώπους πιο κατάλληλους και μορφωμένους στο «κατασκεύασμα» ταλέντων και στην ευθύνη για την ανάδειξή τους. Και κυρίως από ανθρώπους με βαριά… καρύδια. Που να μην φοβούνται την αντιπαράθεση και την επικοινωνιακή σύγκρουση όταν έχουν δίκαιο. Που να μην φοβούνται να επιβληθούν των γονέων όταν αυτοί συμπεριφέρονται άσχημα στις κερκίδες, κατά τη διάρκεια των αγώνων των ακαδημιών. Που μελλοντικά όταν θα εργαστούν στο ανδρικό τιμ κάποιας ομάδας, να λένε «θα δίνω ευκαιρίες κι ας χάσω» ή «θα τους δίνω ευκαιρίες μέχρι να σιγουρευτώ αν διαθέτουν ικανότητες-δυνατότητες ή όχι και ό,τι θέλει ας πει ο κόσμος».

Ανάμεσα σε αυτά, προσθέστε και τον έξτρα χρόνο που απαιτείται στον ελεύθερο χρόνο για επιπλέον ανάπτυξη, αλλά οι πλείστοι Έλληνες νεαροί ποδοσφαιριστές δεν θέλουν να τον βρουν, προτιμώντας να βγουν με την παρέα τους για καφέ ή ποτό.

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ από το goal.philenews.com

Σχόλια